BABICKI Stanisław

BABICKI Stanisław

Data i miejsce urodzenia: Syn Józefa, urodzony w 1922 roku we wsi Czerlany, powiat gródecki, województwo lwowskie (obecnie Ukraina).1.

Stopień: Chorąży w 11 pp, dowódca plutonu 3 kompanii ckm.
Zgon: Poległ 17.03.1945 r. podczas zdobywaniu domów u zbiegu ulic Chopina i Kasprowicza w Kołobrzegu2.
Pochówek: Pierwotnie pochowany przy skrzyżowaniu ulic Chopina i Kasprowicza. Został ekshumowany 8.06.1948 r. jako nieznany3. Pochowany na Cmentarzu Wojennym w Kołobrzegu, kwatera I, płyta 12.

Okoliczności śmierci opisano w książce "Wyszli z Kijanicy":
"(...) Niemcy ostrzeliwali się nadal bardzo uparcie. W czasie wymiany ognia fizylierzy zaczęli pojedynczo wysuwać się ze swoich stanowisk, kierując się następnie między jakieś niewielkie zabudowania tuż przy budynku, w którym Niemcy utrzymywali obronę. Szybkimi krokami przebiegają niewielką przestrzeń podwórka. Zatrzymują się przy otworach okiennych, aby wrzucić w nie granaty. Niestety, otwory są założone workami z piaskiem. Posuwają się więc wzdłuż ściany do bramy, z której co chwila ogłuszająco stuka karabin maszynowy. Rzucony z bliskiej odległości granat zaczepny trafia do celu. Z bramy rozlegają się już tylko nawoływania o pomoc. Gdy wpadają tam żołnierze polscy, trzech Niemców ucieka na drugą stronę ulicy. Zanim zdążono wziąć ich na cel, zniknęli między budynkami. Jak potwierdził późniejsze wydarzenia, budynek nie był jeszcze wolny. Z piętra odzywały się liczne serie z pistoletów maszynowych poważnie utrudniając podejście do budynku. Ogień nieprzyjaciela wzmógł się znacznie, gdy wojska nasze zaczęły szturmować klatkę schodową. Ale był to już jedynie ogień, który zabezpieczał ucieczkę. Niemcy opuścili budynek znaną im tylko drogą. Uciekających spostrzeżono dopiero wtedy, gdy przebiegali ulicę w znacznym już oddaleniu od budynku. Atak podąża za nimi. Ale powstrzymany zostaje ogniem broni maszynowej, ulokowanej w kilku następnych obiektach mieszkalnych. Polacy muszą zająć obronę. Następuję teraz zacięta wymiana ognia. Dla nielicznej grupy naszych żołnierzy sytuacja zaczyna być ciężka. nie trwa ona długo, bo zaraz docierają do nich pododdziały 3 batalionu i wspólnie ruszają do ataku. Nieprzyjaciel wzmaga ogień z wszelkiej, możliwej do zastosowania w istniejących warunkach, broni. Pada ciężko raniony chor. Franciszek Wojnowski. Duża strata dla kompanii rusznic ppanc, bo to odważny i energiczny oficer. Wkrótce ginie dzielny dowódca plutonu 3 kompanii cekaemów, chor. Stanisław Babicki. Żołnierze nasi wciąż suną do przodu, nie zważając na straty, chociaż rosną one z każdą chwilą"3.

Przypisy:
1 Księga Pochowanych Żołnierzy Polskich Poległych w II wojnie światowej. IV, żołnierze Wojska Polskiego na Wschodzie, A-M, Pruszków 1995, s. 47.
2 Hieronim Kroczyński, Kołobrzeska Księga Poległych, Wydawnictwo Kamera, Kołobrzeg 2005, s. 23.
3 Jerzy Nafalski, Wiesław Szota, Wyszli z Kijanicy. Z dziejów 11 pułku piechoty, Wydawnictwo MON, Warszawa 1965, s. 200-201.

Źródła:
Wg Kroczyńskiego: CAW III – 412/261 s. 67.











, okoliczności śmierci
w książce: J. Nafalski W. Szota Wyszli z Kijanicy,
Warszawa 1965, s. 201).


Strona jest stale aktualizowana. Dokładamy wszelkich starań, aby dane w "Księdze poległych" były zgodne z dostępnymi źródłami.
Jeśli znalazłeś błąd, posiadasz dane lub zdjęcia dotyczące poległych żołnierzy w walkach o Kołobrzeg, napisz: kolobrzeg@muzeum.kolobrzeg.pl.

Administratorem danych osobowych jest Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu www.muzeum.kolobrzeg.pl.
Jednocześnie informujemy że zgodnie z rozporządzeniem o ochronie danych osobowych przysługuje ci prawo dostępu do swoich danych, możliwości ich poprawiania, żądania zaprzestania ich przetwarzania w zakresie wynikającym z obowiązującego prawa..

Copyright © 2022-2024 Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu. Wszelkie prawa zastrzeżone.