BIELAWSKI Władysław

BIELAWSKI Władysław

Data i miejsce urodzenia: Syn Kacpra, urodzony w 1918 roku we wsi Huta Stara, powiat buczacki, województwo tarnopolskie (obecnie Ukraina)1.

Stopień: Plutonowy w 2 bchem.
Zgon: Zmarł w wyniku odniesionych obrażeń 12.03.1945 r. w 3 bsan. w Charzynie
Pochówek: Został pochowany na cmentarzu w Charzynie. Ekshumowano go 2.07.1948 r. (nr 594) i pochowano na Cmentarzu Wojennym w Kołobrzegu, kwatera I, płyta 14.

Uwagi: H. Kroczyński w "Księdze poległych" nie łączy cytowanej postaci u A. Srogi z opisywanym przez siebie Władysławem Bielawskim2. A. Sroga jednoznacznie wskazuje, że Władysław Bielawski zmarł, gdyż znajduje się w jego spisie poległych jako plutonowy 2 Pomorskiego Samodzielnego Zmotoryzowanego Przeciwpancernego Batalionu Miotaczy Ognia, wskazując, że był on synem Kacpra, urodzonym w 1918 roku3. Potwierdzają się z opisu także data odniesionych ran: 12 marca, a także fakt, że miał małe szanse na przeżycie, więc potwierdza się także zgon w 3 bsan w Charzynie. Kroczyński popełnia również błąd w opisie zgonu Jana Kosiarza, wskazując, że zmarł 11 marca4, gdy ranny został 12 marca, razem z W. Bielawskim.

A. Sroga wspomina o tym żołnierzu w dwóch miejscach:
- "Piechurzy pożyczyli cekaemistom furmankę, by szybciej dowieźli maximy i amunicję. Na łące - przeszkoda: rów melioracyjny z nie roztopionym lodem. Konie przeszły, ale ugrzęzły przednie koła wozu. Łamie się lód. 1 drużyna plutonowego Władysława Bielawskiego chwyta maszynki, amunicje i pojedynczo, skokami, posuwa się do lasu"5;
- "Teraz doprowadza cekaemistów i "ogniomiotczyków", jak z rosyjska nazywa się miotających ogień, aż do mocno rozbitej barykady przy kościele Świętego Jerzego. Tu rozdziela cekaemistów do poszczególnych batalionów 7 pułku. Drużyna cekaemów plutonowego Władysława Bielawskiego otrzymuje przydział do 7 kompanii strzeleckiej. Major Titow, który w nocy odbył rekonesans, wskazuje zabudowania. Poszli, skrajem, przez potrzaskane inspekty, ogrody. (...) Na końcu dwaj plutonowi: Jan Kosiarz z Łęcznej pod Lublinem i dowódca drużyny Władysław Bielawski z Trembowli, mający doświadczenie frontowe. Od 1940 roku służył w Armii Czerwonej, a w Wojsku Polskim był saperem, już zdążył być ranny. Krępy, niskiego wzrostu, rumiany na twarzy, żonaty, ojciec dwojga dzieci. Największe jego marzenie to zobaczyć rodzinę. Prawie pięć lat na wojnie. Czoło drużyny minęło inspekty, gdy gruchnął w pobliżu pocisk artyleryjski. Przypadli, gdzie kto mógł. Niemcy nie poprzestają na jednym pocisku. Żołnierze wykorzystują przerwę w ostrzale, zrywają się, pędzą w kierunku wskazanego budynku. Są we czterech. Nie ma ciągle obu plutonowych - Bielawskiego i Kosiarza. Zjawia się sierżant Michał Czajkowski z ich batalionu. Ma niedobre wiadomości. Kosiarz zginął na miejscu, Bielawski jest ciężko ranny, ma poszarpane ręce i nogi. Dostał wiele odłamków. Odwieziono go do batalionu sanitarnego 3 dywizji. Mała nadzieja, że wyżyje"6.

Przypisy:
1 Księga Pochowanych Żołnierzy Polskich Poległych w II wojnie światowej. IV, żołnierze Wojska Polskiego na Wschodzie, A-M, Pruszków 1995, s. 68.
2 Hieronim Kroczyński, Kołobrzeska Księga Poległych, Wydawnictwo Kamera, Kołobrzeg 2005, s. 24.
3 Alojzy Sroga, Na Drodze stał Kołobrzeg, Wydawnictwo MON, Kołobrzeg, 1985, s. 265.
4 Hieronim Kroczyński, Kołobrzeska Księga Poległych, Wydawnictwo Kamera, Kołobrzeg 2005, s. 39.
5 Alojzy Sroga, Na Drodze stał Kołobrzeg, Wydawnictwo MON, Kołobrzeg, 1985, s. 243.
6 Tamże, s. 265.

Źródła:
Wg Kroczyńskiego: CAW III – 36/113 s. 222.


Strona jest stale aktualizowana. Dokładamy wszelkich starań, aby dane w "Księdze poległych" były zgodne z dostępnymi źródłami.
Jeśli znalazłeś błąd, posiadasz dane lub zdjęcia dotyczące poległych żołnierzy w walkach o Kołobrzeg, napisz: kolobrzeg@muzeum.kolobrzeg.pl.

Administratorem danych osobowych jest Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu www.muzeum.kolobrzeg.pl.
Jednocześnie informujemy że zgodnie z rozporządzeniem o ochronie danych osobowych przysługuje ci prawo dostępu do swoich danych, możliwości ich poprawiania, żądania zaprzestania ich przetwarzania w zakresie wynikającym z obowiązującego prawa..

Copyright © 2022-2024 Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu. Wszelkie prawa zastrzeżone.